مستندی به نام The True Cost دیدم، در مورد صنعت مد و اینکه لباس‌های برندهای معروف مثل ZARA، H&M درکشورهای در حال توسعه به وسیله‌ی کارگرهایی با دستمزد پایین و بدون امنیت شغلی تولید می‌شود.

از نظرمن، نگاه سازنده‌ی این مستند یک نگاه سیستمی بود.

1.ابتدا به بررسی زمین‌های تحت کشت پنبه پرداخت که این میزان تولید پنبه و بهره‌بردای از زمین کشاورزی، استفاده از سموم و آفت‌کش‌ها و دانه‌های اصلاح شده برای محیط زیست آسیب‌زاست.

2. پسماندهای کارخانه‌های این لباس‌ها، مثلاً چرم، که در رودخانه‌ها تخلیه می‌شود، موجب بروز سرطان و بیماری‌های پوستی می‌شود.

3. این لباس‌ها در کشورهایی مثل بنگلادش، چین، هند و.... توسط کارگرانی با دستمرد بسیار کم، بدون امنیت شغلی و ساختمان‌های فاقد ایمنی .... تولید می‌شوند. در اینجا هم یک سیستم دیگر که این نوع کار کردن چه تأثیراتی بر افراد، خانواده‌های آن‌ها و... می گذارد، بررسی شد.

4. تبلیغات گسترده باعث می‌شود افراد در کشورهای توسعه یافته به سمت مادی‌گرایی و خرید هرچه بیشتر رو بیاورند.

5. لباس‌هایی دست دوم، به کشورهای دیگر فرستاده می‌شود که باعث می‌شود مردم با خرید این لباس‌ها، به لباس‌های تولید داخل کمتر توجه داشته‌باشند و کسی تمایل به دوخت و دوز نداشته‌باشد.

6. بسیاری از لباس‌ها هم که در دامان طبیعت رها می‌شوند و آلودگی زیستی را به دنبال دارد.

فکر می‌کنم کارمندها، هم درسیستم کشوری با این دستمزد پایین دست کمی از کارگران بنگلادی ندارند. ساعات کار بالا با دست‌مزدهای بخور و نمیر.